Categories
οικολογικά

Ακραίες πόλεις: η αστική ζωή στην εποχή της κλιματικής αλλαγής

Το γενικότερο πλαίσιο προβληματισμού για την παγκόσμια κλιματική αλλαγή θέτει καίριες ερωτήσεις, που αφορούν ιδιαίτερα την αστική ζωή. Πως θα επηρεάσει τις ζωές μας η κλιματική αλλαγή, ποιές περιοχές θα την ῾νοιώσουν᾽ πιο έντονα, αλλά και τι μορφές προστασίας έχουμε αρχίσει να προετοιμάζουμε.  

Στο βιβλίο του σχετικά με αυτό που ονομάζει “ακραίες πόλεις” (extreme cities), ο Ashley Dawson υποστηρίζει ότι ειδικά οι πόλεις είναι κάτι σαν το ‘σημείο μηδέν‘ για την αλλαγή του κλίματος, συμβάλλοντας από τη μια πλευρά τα μέγιστα στην αύξηση του άνθρακα στην ατμόσφαιρα, ενώ από την άλλη βρίσκονται συχνά σε περιοχές που θα δεχθούν άμεσα τις  επιπτώσεις από τα αυξανόμενα επίπέδα της θάλασσας.

Σήμερα, η πλειοψηφία των μεγαλουπόλεων του κόσμου βρίσκονται σε παράκτιες ζώνες, αλλά λίγες από αυτές είναι επαρκώς προετοιμασμένες για τις πλημμύρες που θα απειλούν ολοένα και περισσότερο τις ακτές τους. Αντ ‘αυτού, οι περισσότερες συνεχίζουν να αναπτύσσουν πολυτελείς ακρογιαλιές για τις ελίτ και βιομηχανικές εγκαταστάσεις για τις επιχειρήσεις. Αυτά όχι μόνο εντείνουν τις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα, αλλά και θέτουν τους κατοίκους των παράκτιων περιοχών σε μεγαλύτερο κίνδυνο όταν αυξηθούν τα επίπεδα του νερού.

Ο Dawson προσφέρει ένα ανησυχητικό πορτρέτο για το μέλλον των πόλεων μας, περιγράφοντας κάποιες από τις σημερινές προσπάθειες προστασίας ως ανεπαρκείς (π.χ. στη Νέα Υόρκη, στην Ολλανδία, στην Αλάσκα κλπ.). Η καλύτερη ελπίδα μας δεν έγκειται στις οχυρωμένες θάλασσες, υποστηρίζει. Αντίθετα, ελπιδοφόρα είναι τα αστικά κινήματα που ήδη αγωνίζονται για να ξαναφτιάξουν τις πόλεις μας με πιο δίκαιο και ισότιμο τρόπο.

Σιγουρα πάντως η κλιματική αλλαγή και οι παγκόσμιες καταστροφές που συνδέονται με αυτήν, όπως γίνεται φανερό πια, προσδιορίζονται και παρουσιάζονται με πολύ διαφορετικούς και κριτικά ελεγχόμενους τρόπους.

Όταν, για παράδειγμα, ο πρόσφατος τυφώνας Harvey άρχισε να φορτώνει με δεκάδες τρισεκατομμύρια λίτρα βροχής το νοτιοανατολικό Τέξας, οι σχολιαστές στα μέσα μαζικής ενημέρωσης επικεντρώθηκαν στην άνευ προηγουμένου φύση της καταιγίδας: ήταν, τόνισαν, το πιο ακραίο συμβάν βροχής στο ιστορικό των ΗΠΑ. Ομοίως, καθώς ο τυφώνας Irma έτρεξε προς τη Φλόριντα, οι τίτλοι των ΜΜΕ έγραφαν για την ισχυρότερη καταιγίδα που καταγράφηκε ποτέ στον Ατλαντικό.

Αλλά ο Harvey και η Irma δεν ήταν οι μοναδικές καταστροφές λόγω κλίματος τον περασμένο μήνα. Στα μέσα και στο τέλος του Αυγούστου, ιδιαίτερα έντονες βροχές των μουσώνων έπληξαν μεγάλο μέρος της Νότιας Ασίας, σκοτώνοντας πάνω από 1.200 ανθρώπους, πλημμυρίζοντας πάνω από το ένα τρίτο του Νεπάλ και του Μπαγκλαντές και εκτοπίζοντας δεκάδες εκατομμύρια ανθρώπους.  Ωστόσο, τα Δυτικά μέσα μαζικής ενημέρωσης ήταν σχεδόν σιωπηλά για την παράλληλη αυτή καταστροφή στη Νότια Ασία. Οι καταστροφές που σχετίζονται με το κλίμα όταν πλήττουν τους πιο ευάλωτους ανθρώπους του κόσμου συχνά μοιάζουν σαν να κηλιδώνουν τον δημόσιο λόγο στους πλούσιους λαούς και αυτή η αμέλεια λέει πολλά για το πόσο αποτελεσματικά (ή αναποτελεσματικά) θα αντιμετωπίσουμε το προσεχές κλιματικό χάος.

(Φωτογραφία από πόλη της Ινδίας, Αύγουστος 2017. Arindam Dey/Getty images)

Τα καιρικά συστήματα, άλλωστε, δεν ενδιαφέρονται για εθνικά σύνορα. Στην πραγματικότητα, εξαρτώνται από ροές γύρω απο τον πλανήτη για να χτίσουν τις τεράστιες ενέργειές τους. Αλλά η άποψή μας σχετικά με τις άγριες θύελες που ξεσπούν σε ολόκληρο τον κόσμο είναι εξαιρετικά παρωχημένη. Γυρίζοντας πάλι στο πρόσφατο παράδειγμα των ΗΠΑ, αξίζει να σημειώσουμε ότι ὀταν ένας τυφώνας, όπως ο Irma, σχηματίζεται στα ζεστά νερά του Ατλαντικού και διασχίζει την Καραϊβική πριν χτυπήσει τη βορειοαμερικανική ηπειρωτική χώρα, τα αμερικανικά μέσα μαζικής ενημέρωσης μὀλις που καταφέρνουν να αναγνωρίσουν τις επιπτώσεις στα ασθενέστερα έθνη. Σπάνια μάλιστα θα υπάρξουν και κάποιοι υπαινιγμοί ή φευγαλέες ματιές γύρω από την σύγχρονη ιστορία της ηγεμονικής κυριαρχίας και αποικιοκρατικής εκμετάλλευσης, που έχει καταστήσει τα έθνη που βρίσκονται στην τροχιά των ΗΠΑ να είναι ευάλωτα στις αποκαλούμενες φυσικές καταστροφές.

῾Αποκαλούμενες᾽ επειδή ο όρος «φυσική καταστροφή» υποδηλώνει μια απρόβλεπτη καταστροφή που κατά κάποιο τρόπο πέφτει από τον ουρανό, αλλά όμως, όπως ο γεωγράφος Neil Smith υποστηρίζει, οι φυσικές καταστροφές είναι στην πραγματικότητα το προϊόν των πολύ απτών και κοντινών κοινωνικών ανισοτήτων. Γράφοντας μετά τον τυφώνα Κατρίνα που έπληξε τη Νέα Ορλεάνη, ο Smith πρότεινε ότι δεν υπάρχει φυσική καταστροφή: «Σε κάθε φάση και αναλυτική πλευρά μιας καταστροφής – αιτίες, τρωτά σημεία, ετοιμότητα, αποτελέσματα και ανταπόκριση και ανασυγκρότηση – το περίγράμμα της καταστροφής όπως και της διαφοράς μεταξύ του ποιός ζει και ποιός πεθαίνει είναι σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό ένας κοινωνικός λογισμός.»

Οι ανισότητες του παγκόσμιου καπιταλισμού δεν χαρακτηρίζονται πλέον απλά από άνιση και συνδυασμένη ανάπτυξη. Καθώς κατοικούμε στην εποχή του όλο και περισσότερο επικίνδυνου χάους του κλίματος, ο παγκόσμιος καπιταλισμός χαρακτηρίζεται από άνιση και συνδυασμένη καταστροφή. Η Αποκάλυψη δεν είναι ένα ξεχωριστό, στιγμιαίο γεγονός, αλλά «ξετυλίγεται σε αργή κίνηση με ξαφνικά άλματα και θύελλες», όπως έγραψε ο θεωρητικός Evan Calder Williams, με ζώνες κατανομής που εξαπλώνονται σαν ακανόνιστες καταβόθρες στο έδαφος των καπιταλιστικών κοινωνιών σε όλο τον κόσμο . Όπως προειδοποίησε και ο Junot Díaz μετά τον σεισμό του 2010 στην Αϊτή, «η εφιαλτική ευπάθεια της Αϊτής πρέπει να γίνει αντιληπτή ως μέρος μιας μεγαλύτερης τάσης παγκόσμιας ανισότητας».

(Φωτογραφία απο την Αιτἠ τέσσερα χρόνια μετά τον μεγάλο σεισμό, Gael Turine/VU 2014)

Ο στενόμυαλος, μονοδιάστατος, χαρακτήρας με τον οποίο αντιμετωπίζονται οι καταστροφές που συνδέονται με το κλίμα αποτελεί συνεπώς σημαντικό εμπόδιο στον τρόπο αντιμετώπισης του χάους του κλίματος. Ο όρος Ανθρωποκεντρική εποχή ή Ανθρωπὀκαινο (Antropocene), που έγινε γνωστός από τον ατμοσφαιρικό χημικό Paul Crutzen, και που είναι ακαδημαικά όλο και πιο δημοφιλής σήμερα, αναφέρεται στον βαθύ αντίκτυπο της ανθρώπινης συμπεριφοράς στο ατμοσφαιρικό σύστημα της Γης, έναν τέτοιο αντίκτυπο που αποτελεί πλέον μια νέα γεωλογική εποχή.

Ωστόσο, πρέπει να σημειωθεί, ότι το γενικευμένο πλαίσιο του Ανθρωπόκαινου, με την αναφορά του σε μια αδιαφοροποίητη ανθρωπότητα, αποκρύπτει τον σχετικά μικρό αριθμό ανθρώπων που έχουν ιστορικά επωφεληθεί από τις εκπομπές άνθρακα. Στο παρελθόν, όπως και στο παρόν, ο ορυκτός καπιταλισμός (των ορυκτών καυσίμων) που οδηγεί τα πλανητικά οικοσυστήματα προς μια μαζική εξαφάνιση υιοθετήθηκε για το κέρδος μιας μικροσκοπικής αλλά ισχυρής παγκόσμιας ελίτ.

Η μεγάλη παγκόσμια πλειοψηφία που είναι λιγότερο υπεύθυνη για τις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα υποφέρει περισσότερο από το χάος του κλίματος. Για να εξετάσουμε λοιπόν τα ζητήματα των κλιματικών καταστροφών σε βάθος θα χρειαζόταν να διατυπώσουμε ενοχλητικές ερωτήσεις σχετικά με τις άνισες παγκόσμιες επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής, αλλά και τη βιωσιμότητα ενός οικονομικού συστήματος – του ορυκτού καπιταλισμού – που βασίζεται στην αδιάκοπη επέκταση σε έναν πεπερασμένο πλανήτη.

(Φωτογραφία Meena Kadri)

Καθώς το κλιματικό χάος εξαπολύει τις άνισες και συνδυασμένες καταστροφές του, ο αντίκτυπός του είναι ιδιαίτερα εμφανής στις μεγάλες πόλεις. Δύο μεγάλες ῾παλίρροιες᾽ συγκλίνουν σήμερα στις πόλεις του πλανήτη και, κατά συνέπεια, βλέπουμε μια από τις μεγαλύτερες απειλές για τη βιωσιμότητα της αστικής ύπαρξης. Η πρώτη είναι μια ανθρώπινη παλίρροια. Το 2007 η ανθρωπότητα έγινε πια ένα είδος που κατοικεί κυρίως σε πόλεις. Από τα περίπου 7 δισεκατομμύρια ανθρώπους που ζουν σήμερα, τα 3,3 δισεκατομμύρια ζουν σε πόλεις. Αλλά αν η ανθρώπινη κατάσταση είναι πλέον αστική, αυτή η αστική ανθρωπότητα δεν κατανέμεται ομοιόμορφα στις πόλεις του κόσμου.

Παρόλο που οι μελετητές στον Παγκόσμιο Βορρά θεωριτικοποιούν συχνά την αστικοποίηση μέσω του φακού των διαδικασιών οικοδόμησης πόλεων στην Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική, οι περισσότεροι αστικοί πληθυσμοί σήμερα ζουν στον αναπτυσσόμενο κόσμο. Αυτοί οι κάτοικοι των πόλεων είναι συχνά πρόσφυγες από τις πολιτικές της γεωργικής απορρύθμισης και της οικονομικής ελευθέρωσης – πολιτικές που έχουν ωθήσει εκατομμύρια αγρότες μακρυά από τη γη και προς φτωχογειτονιές στα αποβιομηχανοποιημένα αστικά συγκροτήματα του Παγκόσμιου Νότου. Αυτή η πικρή συγκομιδή της παγκόσμιας αγροτικής κρίσης έχει υπάρξει ένας από τους μεγαλύτερους μετασχηματισμούς της ανθρώπινης ιστορίας. Η νεοφιλελεύθερη παγκόσμια τάξη έχει δημιουργήσει μορφές ακραίας αστικοποίησης που έχουν ρίζες στην ανισότητα. Στις πόλεις του Παγκόσμιου Νότου, το ένα τρίτο έως το ήμισυ του αστικού πληθυσμού ζει σε ανεπίσημους ή άτυπους οικισμούς. Οι κάτοικοι αυτών των μη προγραμματισμένων ζωνών αντιμετωπίζουν εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες στον αγώνα τους να επιβιώσουν. Όπως γράφει ο Mike Davis, “Αντί των πόλεων του φωτός που ανεβαίνουν προς τον ουρανό, μεγάλο μέρος του αστικού κόσμου του εικοστού πρώτου αιώνα καταλήγει στην αθλιότητα, που περιβάλλεται από ρύπανση, περιττώματα και φθορά”.

Η επικίνδυνη φύση αυτού που ο Davis ονομάζει ῾οικολογία της παραγκούπολης᾽ (slum ecology) είναι ένα βασικό στοιχείο της σύγχρονης αστικοποίησης. Η μόνη διαθέσιμη γη για τους φτωχούς τείνει να βρίσκεται στις πιο επιρρεπείς σε καταστροφές περιφέρειες των πόλεων, σε έδαφος που δεν έχει αναπτυχθεί εξαιτίας των φυσικών κινδύνων – από κατολισθήσεις έως πλημμύρες – που το καθιστούν ακατάλληλο για ελίτ κατοίκηση. Αυτή τη στιγμή, καθώς τα νερά των πλημμυρών υποχωρούν στην Ινδία, το Μπαγκλαντές και το Νεπάλ, η UNICEF εκτιμά ότι 16 εκατομμύρια παιδιά εξακολουθούν να χρειάζονται επείγουσα βοήθεια για τη σωτηρία, όπως καθαρό νερό και προμήθειες υγιεινής για την πρόληψη της εξάπλωσης των ασθενειών. Χιλιάδες άνθρωποι μόνο στο Μπαγκλαντές μάχονται με ασθένειες που μεταδίδονται από το νερό, συμπεριλαμβανομένων εστιών διάρροιας, ελονοσίας και πυρετού του δάγκειου πυρετού. Αυτή η ευπάθεια στις περιβαλλοντικές καταστροφές είναι μια επέκταση του σκληρού κοινωνικού λογισμικού που τους ωθεί να ζουν σε επικίνδυνες τοποθεσίες εξ᾽ αρχής.

Και αυτό δεν είναι ένα μεμονωμένο περιστατικό. Σχεδόν τα δύο τρίτα των πόλεων του κόσμου με περισσότερους από 5 εκατομμύρια κατοίκους βρίσκονται εν μέρει σε παράκτιες ζώνες χαμηλής ανύψωσης, όπου υφίστανται όλο και συχνότεροι και έντονοι κυκλώνες και παράκτιες θύελλες που συνδέονται με την κλιματική αλλαγή. Ενισχύοντας την απειλή της αύξησης των επιπέδων της θάλασσας, η γη στην οποία χτίζονται οι περισσότερες παράκτιες πόλεις βυθίζεται ταυτόχρονα σε μια διαδικασία γνωστή ως καθίζηση (subsidence). Αυτή η υποχώρηση ήταν άμεσα υπεύθυνη για τις καταστροφικές επιπτώσεις του τυφώνα Κατρίνα στη Νέα Ορλεάνη, αλλά είναι μια διαδικασία που ξεδιπλώνεται σε όλο τον κόσμο και στα ταχύτατα αστικοποιημένα δέλτα των ποταμών. Από το δέλτα του Νείλου της Αιγύπτου στο δέλτα του Κίτρινου Ποταμού της Κίνας, περισσότερα από 500 εκατομμύρια άνθρωποι στον πλανήτη ζουν σήμερα στα δέλτα ποταμών, τα οποία υποχωρούν με τον ανησυχητικό ρυθμό των 10 εκατοστών περίπου τον χρόνο. Κατά την τελευταία δεκαετία, το 85% των μεγάλων δέλτα στον κόσμο γνώρισε πλημμύρες, σκοτώνοντας εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους.

Σε συνδυασμό με αυτή τη διαδικασία καθίζησης, η παράκτια διάβρωση καταστρέφει τα φυσικά εμπόδια που προστατεύουν τις πόλεις από τις ολοένα και πιο έντονες καταιγίδες και τα υδάτινα νερά τους. Η σύγκλιση αυτή σημαίνει ότι ο αυξανόμενος αριθμός των παράκτιων πόλεων του κόσμου σύντομα θα πέσει κάτω από το επίπεδο της θάλασσας. Όπως έχει υπογραμμιστεί τόσο έντονα με τον ῾πνιγμό᾽ του Χιούστον, οι παράκτιες πόλεις ανά τον κόσμο αντιμετωπίζουν ένα μέλλον συνεχιζόμενης συστημικής κρίσης ως αποτέλεσμα της κλιματικής αλλαγής. Οι τροπικές καταιγίδες και οι κυκλώνες επηρεάζουν σήμερα 1,4 δισεκατομμύρια ανθρώπους κάθε χρόνο, 24% του σύγχρονου αστικοποιημένου πληθυσμού στον κόσμο. Όμως, ο αριθμός αυτός προβλέπεται να διπλασιαστεί μέχρι το 2050. Οι περιοχές που είναι πιο επιρρεπείς σε αυτές τις καταστροφές εκτείνονται σε μια ζώνη με τις τροπικές περιοχές του πλανήτη, συμπεριλαμβανομένων των αστικών περιοχών της Κεντρικής Αμερικής, της Καραϊβικής, του κόλπου της Βεγγάλης, της Κίνας και των Φιλιππίνων. Σε αυτές τις αστικές “τροπικές περιοχές του χάους”, οι συμφορές που αντιμετωπίζουν οι κάτοικοι της φτωχογειτονιάς και της παραγκούπολης δεν πρέπει να θεωρούνται ως “φυσικές” καταστροφές, αλλά ως ανθρωπογενείς διαταραχές του κλίματος στις οποίες η ανομοιογενής ανάπτυξη και η κοινωνική ανισότητα παίζουν βασικό ρόλο.

(Φωτογραφία απο τις προσφατες πλημμύρες στην Νότια Ασία. Anupam Nath / Assoc. Press)

Η καταστροφική κορύφωση δεν εκτυλίσσεται μόνο στον Παγκόσμιο Νότο. Η απειλή που θέτει η κλιματική αλλαγή στα πλούσια έθνη είναι πραγματική, παρούσα και κλιμακούμενη. Ίσως η πιο έντονη προειδοποίηση για το ανερχόμενο χάος ήταν το ευρωπαϊκό κύμα καύσωνα του 2003, όταν οι ασταθείς θερμοκρασίες – πάνω από 37 βαθμούς ακόμη και τη νύχτα – προκάλεσαν την ανάμιξη του στάσιμου αέρα με διάφορους ρύπους, δημιουργώντας ένα είδος τοξικού νέφους. Υπολογίζεται ότι 70.000 Ευρωπαίοι κάτοικοι των πόλεων έχασαν τη ζωή τους από τον καλοκαιρινό καύσωνα, αριθμός που υποβαθμίζει τους 1.800 θανάτους από τον τυφώνα Κατρίνα στη Νέα Ορλεάνη.
 
Πιο εμφανώς, η άνοδος της στάθμης της θάλασσας θα επηρεάσει πολλές από τις ισχυρές παγκόσμιες πόλεις του κόσμου, τους βασικούς κόμβους εντολών-και-ελέγχου της παγκόσμιας καπιταλιστικής οικονομίας. Οι περισσότερες από αυτές τις μητροπόλεις συμβαίνουν να είναι λιμενικές πόλεις, κάτι που τείνει να αγνοεί σε μεγάλο βαθμό η βιβλιογραφία για την παγκόσμια πόλη. Οι Ηνωμένες Πολιτείες, για παράδειγμα, έχουν οκτώ βασικές παγκόσμιες πόλεις: τη Νέα Υόρκη, το Λος Άντζελες, το Σικάγο, τη Βοστώνη, το Σαν Φρανσίσκο-Όκλαντ, την Ουάσινγκτον, το Μαϊάμι και τη Φιλαδέλφεια, όλες βρίσκονται σε παράκτιες ζώνες. Η άνοδος της στάθμης της θάλασσας και η ένταση των καταιγίδων απειλούν σχεδόν όλες.
 
(Φωτογραφία απο τo πλημμυρισμένο Χιούστον, Αυγουστος 2017. Joe Raedle/ Getty Images)
 
 
Σε παγκόσμιο επίπεδο, οι δέκα πρώτες πόλεις, των οποίων οι πληθυσμοί εκτίθενται σε φυσικές καταστροφές σήμερα, κατανέμονται σχεδόν ομοιόμορφα μεταξύ ανεπτυγμένων και αναπτυσσόμενων χωρών: Μουμπάι, Γκουανγκζού, Σαγκάη, Μαϊάμι, Χο Τσι Μινχ, Καλκούτα, διευρυμένη Νέα Υόρκη, Οσάκα-Κόμπε, Αλεξάνδρεια, και Νέα Ορλεάνη. Από την άποψη των οικονομικών περιουσιακών στοιχείων σε κίνδυνο, ωστόσο, ο κατάλογος βαίνει πολύ προς τον Παγκόσμιο Βορρά (Global North), με το Μαϊάμι, τη Νέα Υόρκη, τη Νέα Ορλεάνη, την Οζάκα-Κόμπε, το Τόκυο, το Άμστερνταμ, το Ρότερνταμ, τη Ναγκόγια, την Τάμπα-Αγ. Πετρούπολη και τη Βιρτζίνια στην κορυφή της λίστας. Αν και αυτές οι πόλεις περιέχουν το 60% των απειλούμενων οικονομικών περιουσιακών στοιχείων, βρίσκονται σε τέσσερις μόνο χώρες: τις Ηνωμένες Πολιτείες, την Ιαπωνία, την Ολλανδία και την Κίνα. Θα υπάρξουν εξαιρετικά σοβαρές συνέπειες για την παγκόσμια οικονομία εάν κάποιες από αυτές υποστούν σοβαρές ζημιές από τις μελλοντικές καταιγίδες. Προβλέπεται ότι η απειλή για τον πλούτο αυτών των πόλεων θα πολλαπλασιαστεί δεκαπλάσια έως το 2070, ενώ ο συνολικός πληθυσμός που εκτίθεται σε φυσικές καταστροφές θα τριπλασιαστεί σε περίπου 150 εκατομμύρια ανθρώπους. Οι στατιστικές αυτές υπογραμμίζουν το γεγονός ότι η ευαισθησία σε ακραίες καιρικές συνθήκες δεν είναι απλώς αποτέλεσμα της έκθεσης μιας μάζας ανθρώπων σε τυφώνες, κυκλώνες και ξηρασίες, αλλά προϊόν σύνθετης αλληλεπίδρασης πληθυσμών, υποδομών, οικονομικών και πολιτικών θεσμών και ανθρωπογενούς αλλαγής του κλίματος.
 

(Φωτογραφία οικογένειας που βρίσκει καταφύγιο στο Μουμπάι, Ινδία, 2017. Atul Loke / NYT)

Όπως ήδη διαπιστώνουμε, η μεγάλη κρίση και αντιπαράθεση απέναντι στην πλανητική οικο-κτονία που προκαλείται από το καπιταλιστικό σύστημα των απολιθωμένων ορυκτών θα προέλθει κυρίως στις πόλεις του κόσμου. Εάν οι σημερινές πόλεις είναι ένας από τους κύριους παράγοντες που προωθούν το κλίματικό χάος, οι πόλεις είναι επίσης και τα κύρια θύματά του. Αυτή η παγκόσμια σύγκλιση της αστικοποίησης και της αλλαγής του κλίματος δημιούργησε την “ακραία πόλη”, αστικούς χώρους με έντονη οικονομική ανισότητα όπου θα εξελιχθεί ο πιο σημαντικός αγώνας για ανθρώπινη επιβίωση. Πώς μια πόλη αντιμετωπίζει τους κοινωνικούς τύπους διαστρωμάτωσής της (φυλής, τάξης, φύλου, κλπ.) ή πως αντίθετα επιτρέπει σε αυτές τις κοινωνικές ανισότητες να φουντώνουν, έχει απόλυτη σχέση με το πόσο καλά ή όχι θα μπορέσει να αποτρέψει τις θύελλες που καταδιώκουν την ανθρωπότητα.

 

___

[Το κείμενο αυτό βασίστηκε σε αρθρο του Ashley Dawson (καθηγητή στο City University της Νέας Υόρκης), και το οποίο δημοσιεύτηκε τον Σεπτεμβρη 2017 στο Boston Review. Επιμέλεια: socio.logist]

 

Categories
οικολογικά

«Γεννηθήκαμε από τη νύχτα, σ’ αυτήν ζούμε, σ’ αυτήν θα πεθάνουμε, αλλά το φως θα έρθει αύριο για τους πολλούς.»

Στις 21 Δεκεμβρίου 2012, ημέρα που σύμφωνα με πολλούς τελείωνε το ημερολόγιο των μάγιας και και μαζί με αυτό και ο κόσμος, 40.000 ζαπατίστας κατέβηκαν από τα βουνά και τις κοινότητες τους σε μια τεράστια πορεία σε πέντε δήμους της Τσιάπας -τους ίδιους δήμους που κατά την εξέγερση του 1994 είχε καταλάβει ο Ζαπατιστικός Στρατός Εθνικής Απελευθέρωσης (EZLN). 
Υπομένοντας την καταρρακτώδη βροχή και το κρύο, χιλιάδες ιθαγενείς -πάρα πολλοί νέοι και παιδιά- από τις κοινότητες-βάσεις στήριξης του ζαπατιστικού στρατού έκαναν την εμφάνισή τους στην μεγαλύτερη από τις πορείες μετά την εξέγερση το 1994 και σιωπηλά κατέλαβαν τις κεντρικές πλατείες των δήμων Οκοσίνγκο, Σαν Κριστόμπαλ δε λας Κάσας, Παλένκε, Αλταμιράνο και Λας Μαργαρίτας.
H συγκέντρωση των χιλιάδων εξεγερμένων ζαπατίστας ήταν μια χειρονομία δύναμης και οργάνωσης που έλαβε χώρα σε πλήρη σιωπή· το μόνο που μιλούσε ήταν οι αριστερή σηκωμένη γροθιά των συγκεντρωμένων καθώς περνούσαν μπροστά από τις σημαίες του Μεξικού και του EZLN.
18 χρόνια μετά την εξέγερση, 18 χρόνια καθημερινής οργάνωσης στις κοινότητες και τα Συμβούλια Καλής Διακυβέρνησης, 18 χρόνια αντιμέτωποι με τις καθημερινές στρατιωτικές και παραστρατιωτικές επιθέσεις, τις δολοφονίες, τις φυλακίσεις, τα βασανιστήρια και τις εξαφανίσεις, η παρουσία των ζαπατίστας ήταν η καλύτερη απόδειξη της εσωτερική τους δύναμης και της αποτυχίας των νεοφιλελεύθερων αυταρχικών κυβερνήσεων του Μεξικού να τους εξολοθρεύσουν. Διαδήλωσαν μέσα στη σιωπή. Μια σιωπή που ακούστηκε ωστόσο πολύ δυνατά. Μια σιωπή που αντιπροσωπεύει τα 18 χρόνια οργάνωσης της αυτονομίας τους στην παραγωγή της τροφής, την εκπαίδευση, την υγεία, τη συλλογική ζωή. Με τον ίδιο τρόπο που τότε σκέπασαν τα πρόσωπά τους για να γίνουν ορατοί, έτσι ακριβώς σιώπησαν για να ακουστούν.
Η σιωπηλή παρουσία των εξεγερμένων ζαπατιστικών κοινοτήτων στις πέντε κεντρικές πόλεις της Τσιάπας έχει και μια περαιτέρω ιδιαίτερη σημασία για την πολιτική ζωή του Μεξικού. Σε μια κρίσιμη χρονική περίοδο για την κοινωνική αντίσταση στο Μεξικό που χαρακτηρίζεται 
α) από την επιστροφή στην εξουσία του Επαναστατικού Θεσμικού Κόμματος (PRI) και των ακροδεξιών αυταρχικών μεθόδων καταστολής και ελέγχου (γεγονός που φάνηκε από την τρομερή καταστολή της μεγάλης πορείας που οργανώθηκε στην πρωτεύουσα την 1 Δεκέμβρη 2012 ενάντια στον νέο Πρόεδρο του Μεξικού, Πένια Νιέτο, με δεκάδες τραυματίες και εκατοντάδες συλληφθέντες), 
β) τον ακραίο αποκλεισμό και την περιθωριοποίηση όλο και μεγαλύτερου ποσοστού του πληθυσμού και 
γ) την κρίση και την αποσύνθεση της θεσμικής αριστεράς, 
οι ζαπατίστας παρουσιάζονται ως απρόσκλητοι καλεσμένοι στο πολιτικό παιχνίδι της χώρας. Απέναντι στα νέα μέτρα που αφορούν ευρείες μεταρρυθμίσεις σε όλους τους κοινωνικούς τομείς, στην παιδεία, στα εργασιακά δικαιώματα, σε ό,τι αφορά την εναπομείνασα κοινοτική γη (ejidos), τον εκτοπισμό ιθαγενικών και αγροτικών πληθυσμών και την αρπαγή της γης τους από πολυεθνικές, την καταστολή και την ποινικοποίηση της κοινωνικής διαμαρτυρίας, η κινητοποίηση των ζαπατίστας αποτελεί μια ηχηρή διαμαρτυρία για το γεγονός ότι η μεξικανική κοινωνία παραμένει πάντοτε εκτός, αποκλεισμένη από τις πολιτικές αποφάσεις. Η προχτεσινή εμφάνιση των ζαπατίστας είναι η φωνή που, με τη σιωπή της, δηλώνει πως και στο Μεξικό ο αγώνας για τη ζωή και την αξιοπρέπεια συνεχίζεται.
 
Το μήνυμα που έστειλε στις 21 Δεκέμβρη 2012 η Παράνομη Επαναστατική Ιθαγενική Επιτροπή – Γενική Διοίκηση του Ζαπατιστικού Στρατού για την Εθνική Απελευθέρωση έλεγε τα εξής:(http://enlacezapatista.ezln.org.mx/2012/12/21/comunicado-del-comite-clandestino-revolucionario-indigena-comandancia-genera l-del-ejercito-zapatista-de-liberacion-nacional-del-21-de-diciembre-del-2012/
 
 
«Ακούσατε;
Είναι ο ήχος του κόσμου τους, που καταρρέει.
Είναι ο ήχος του δικού μας κόσμου, που ξαναγεννιέται.
Την ημέρα που συνέβη το γεγονός, ήταν νύχτα
Και νύχτα θα είναι όταν θα έρθει εκείνη η μέρα».*
 
ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ!
ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ!
ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ!
 
Από τα βουνά του Νοτιοανατολικού Μεξικού
Για την Παράνομη Επαναστατική Ιθαγενική Επιτροπή – Γενική Διοίκηση του EZLN
 
Εξεγερμένος Υποδιοικητής Μάρκος
Μεξικό, Δεκέμβριος 2012
Categories
οικολογικά

Αγώνας για τη ΒΙΟΜΕ

Συνάδελφοι- συναδέλφισες  συναγωνιστές -συναγωνίστριες . Οι εργαζόμενοι και το σωματείο της Βιο.Με. γίνονται η αιχμή του δόρατος .

Με την πρόταση που έβαλε, για όλα τα εργοστάσια που βρίσκονται στην ίδια μοίρα να τα αναλαμβάνουν οι εργαζόμενοι, πέρασε σε άλλο πλαίσιο τους εργατικούς αγώνες .

Τώρα καλούμαστε να μπούμε σε μια νέα φάση στον αγώνα μας . με νέες δυνατότητες και ένα άλλο πιο δυναμικό πλαίσιο .
 

Η γενική συνέλευση του σωματείου εργατοϋπαλλήλων, αποφάσισε αυτό ακριβώς που αναφέρει η επικεφαλίδα πως δηλαδή : “ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΑΛΛΟ”

Στης 15 Οκτωβρίου κατεβήκαμε με το καραβάνι αλληλεγγύης στην Αθήνα και στο υπουργείο για να βάλουμε τα αιτήματα μας ενώπιον της πολιτικής ηγεσίας του υπουργείου εργασίας. Αυτό που έγινε επί τρεις και πλέον μήνες τώρα είναι: να εγκρίνει το υπουργείο το πόσο των 1000¤ για κάθε εργαζόμενο (κωλυόμενο βέβαια από το υπουργείο οικονομικών και δεν ξέρουμε μέχρι πότε.) και φρόντισε να βοηθηθούν 5 οικογένειες που είχαν το μεγαλύτερο πρόβλημα. Αν και από μας έγινε γνωστό από την πρώτη στιγμή πως δεν θέλουμε ελεημοσύνη αλλά δουλειά!! Την δουλειά μας πίσω.

Την  21/01/2013 υπάρχει συνάντηση ανάμεσα στο υπουργείο , τον σύνδικο και με το σωματείο εργατοϋπαλλήλων Βιο.Με.. Εκεί έχουμε απόφαση από την γενική συνέλευση να μπουν επιτακτικά πράγματα για λύση της δικιάς μας υπόθεσης . προς την κατεύθυνση να δουλέψει το εργοστάσιο και να λυθούν διάφορα θέματα και αιτήματα που έχουν μπει στο τραπέζι. Έχουμε την εξουσιοδότηση από την γενική συνέλευση να πούμε προς τον υπουργό και σε οποίον άλλον παρευρίσκεται εκεί πως ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΑΛΛΟ!!!

Έχουμε στεγνώσει !

 Μας ζητούν να πληρώνουμε φόρους και δεν κάνουν τίποτε για να πάρουμε τα λεφτά που μας οφείλονται είκοσι μήνες τώρα!!
 

Μας έχουν ομήρους να περιμένουμε μια λύση σαν μάννα εξ ουρανού !!

Δεν κάνουν τίποτε για να προχώρησει η λειτουργία του εργοστασίου παρ όλο που δεν υπάρχει κανείς να το διεκδικεί.

Όλα αυτά έχουν συσσωρευτεί στις πλάτες των εργαζομένων στις πλάτες της δικές μας και εμείς δεν είμαστε διατεθημένοι να σηκώσουμε άλλο το βάρος αυτό .
 

Και μετά την συνάντηση που θα υπάρξει με το υπουργείο θα αλλάξει και η στάση η δική μας .

 Αφήσαμε αρκετό καιρό να περάσει με το να περιμένουμε την λύση και την πολιτική βούληση. Τώρα δεν αντέχουμε άλλο και αν δεν υπάρξει άμεση λύση στο να προχωρήσει μια  καθ΄όλα νόμιμη λύση εμείς οι εργαζόμενοι θα δώσουμε την δική μας λύση όπως νομίζουμε εμείς ότι είναι το σωστό και το δίκαιο. Μιας και το δίκαιο αυτών είναι μόνο για να καλύπτει όχι τους αδύναμους, αλλά αυτούς που έχουν κλέψει τους εργαζόμενους, που κλείνουν τα εργοστάσια και δεν δίνουν λογαριασμό σε κανέναν, που δημιουργούν χρέη και ανεργία. Που αφήνουν πίσω τους δυστυχία και αυτοκτονίες .
 

 Λοιπόν φωνάζουμε δυνατά!!! Δεν θα αυτοκτονήσουμε!! Θα δουλέψουμε γιατί το δικαιούμαστε και κανείς δεν μπορεί να μας το πάρει.

Categories
οικολογικά

Εβδομάδα ενάντια στα μεταλλεία χρυσού…

Κύριες και κυρίοι,
στη Θεσσαλονίκη, το Σάββατο 24 Νοεμβρίου, η Χαλκιδική, το Κιλκίς, ηΡοδόπη και ο Έβρος διαδηλώνουμε την αντίθεσή μας στα σχέδια καταστροφής του τόπου μας. Θα δηλώσουμε για άλλη μια φορά την πρόθεσή μας να προστατέψουμε το περιβάλλον μας και να διασφαλίσουμε ένα αξιοπρεπές μέλλον για τα παιδιά μας.
  • Ο ορυκτός πλούτος χαρίζεται σε πολυεθνικές και ντόπιους μεγαλοεργολάβους χωρίς το παραμικρό όφελος για το ελληνικό δημόσιο,
  • Οι Έλληνες πολίτες θα επωμιστούμε μόνο τις συνέπειες: Περιβαλλοντική καταστροφή, εξαφάνιση των υπαρχόντων οικονομικών δραστηριοτήτων, αρπαγή της προοπτικής αειφόρου ανάπτυξης στο μέλλον, εξαναγκασμός σε μετεγκατάσταση, προσβολή της υγείας μας.
Σας καλούμε να συμμετέχετε σ΄ αυτή την εκδήλωση διαμαρτυρίας.
Το πρόγραμμα έχει ως εξής:

Συγκέντρωση στο Δημαρχείο Θεσσαλονίκης (11:00-11:30). 
Παράδοση κοινού ψηφίσματος στο Δήμαρχο Θεσσαλονίκης
Πορεία προς το καναδικό προξενείο από Τσιμισκή – Πλατεία Ελευθερίας και παράδοση κοινού ψηφίσματος
Πορεία προς Λευκό Πύργο από Λ. Νίκης
Ομιλίες και παρεμβάσεις στο Λευκό Πύργο
Περισσοτερά:

Categories
οικολογικά

Ζέα: Το δίκκοκο σιτάρι

Τι είναι η Ζέα; Το αρχαιότερο ίσως δημητριακό και βασικό συστατικό της διατροφής των αρχαίων. Αναφέρεται και ως Ζειά, βρίζα, όλυρα, Emmer και ορισμένες φορές συγχέεται με το ασπροσίτι (γερμαν. Dinkel), ή την Σίκαλη, ή ακόμα και με το καλαμπόκι, μια και η λέξη Zea (Zea mais) είναι η επιστημονική ονομασία του αραβοσίτου. Ορισμένες πηγές αναφέρουν ότι ο ασπρόσιτος (ασπροσίτι) είναι το δημητριακό ζέα. Με το δημητριακό Dinkel αντί για το κριθάρι, φτιάχνεται η ομώνυμη μπύρα, όμως το δημητριακό αυτό δεν είναι η ζέα (όπως αναφέρεται σε ορισμένες πηγές), διότι η Λατινική του ονομασία είναι Triticum spelta.

Αλλά ας τα πάρουμε από την αρχή. Η Ζέα (Triticum dicoccum) είναι ένα από τα αρχαιότερα δημητριακά που είναι γνωστά στον άνθρωπο. Δείγματά του έχουν βρεθεί σε ανασκαφές προϊστορικών οικισμών σε όλο τον ελλαδικό χώρο με παλαιότερο αυτό της Μικράς Ασίας που χρονολογείται 12.000 χρόνια π.χ. Ήταν ένα από τα πρώτα δημητριακά που “εξημέρωσε” ο άνθρωπος και βασικό καλλιεργήσιμο είδος της πρώιμης γεωργίας της Εύφορης Ημισελήνου (Fertile Crescent), δηλαδή της Παλαιστίνης, της Συρίας, του Ευφράτη και του Τίγρη ως τον Περσικό κόλπο. Δείγματα της εκμετάλλευσης του που χρονολογούνται 10.000 χρόνια πριν, έχουν βρεθεί και στην Βόρεια Αφρική.

Για χιλιάδες χρόνια παρέμενε το κυριότερο δημητριακό της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής. Μετέπειτα αντικαταστάθηκε από το Triticum turgidum (Durum) το οποίο πιθανά να δημιουργήθηκε από το Triticum dicoccum με μετάλλαξη. Οι αγρότες προτίμησαν το νέο αυτό δημητριακό λόγο του ότι ο σπόρος αποχωριζόταν από το φλοιό με μεγαλύτερη ευκολία. Το δημητριακό Triticum dicoccum ή αλλιώς Emmer ή aja όπως ονομάζεται στην Αφρική, έφτασε στην Αιθιοπία πριν από 5.000 ή και περισσότερα χρόνια και έχει επιζήσει μέχρι τις μέρες μας. (Έχει επιζήσει επίσεις σε μικρής κλίμακας παραγωγή και στην πάλαι ποτέ Γιουγκοσλαβία, Ινδία, Τουρκία, Γερμανία (Βαυαρία), Γαλλία και αλλού (σύμφωνα με τον J. Harlan)).

Αναφορά στην καλλιέργεια αυτού του δημητριακού στην Λακωνική πεδιάδα κάνει και ο Όμηρος λέγοντας: “πυροί τε ζειαί τ’ ήδ’ εύρυφανές κρί λευκόν”. Αλλά και στην Παλαιά Διαθήκη γίνεται αναφορά “31 Εκτυπήθησαν δέ το λινάριον και η κρίθη διότι η κρίθη ήτο σταχυωμένη, και το λινάριον καλαμωμένον 32 ο σίτος όμως και η ζέα δεν εκτυπήθησαν, διότι ήσαν όψιμα”. [Έξοδος 9: 31, 32]. Από βρίζα (όλυρα στο αρχαίο κείμενο) παρασκευαζόταν ψωμί, σε μέρες πείνας, καθώς ήταν είδος σιτηρού δεύτερης σειράς. Αυτό συνέβη κατά την έβδομη πληγή της Αιγύπτου. [Ησαΐας 28:25]

Χρησίμευε και ως τροφή των αλόγων, όταν ακόμα δεν είχε ωριμάσει. Μπορεί την ζέα να την χρησιμοποιούσαν ως τροφή για τα άλογα, αλλά για τους Ρωμαίους ήταν τροφή εκστρατείας. Κατά την Ομηρική εποχή πιθανολογείται ότι η Ζέα χρησιμοποιείτο ως ζωοτροφή. Ο Ηρόδοτος (5ος αι. π.Χ.) αναφέρει ότι οι Αιγύπτιοι παρασκεύαζαν ψωμί αποκλειστικά από ζέα και περιφρονούσαν το σιτάρι και το κριθάρι. Ο θεόφραστος (4ος αι. π.Χ.) διακρίνει σαφώς τη ζέα από την όλυρα, χαρακτηρίζοντας την πρώτη ως το πλέον αποδοτικότερο μεταξύ πολλών άλλων δημητριακών.

Σύμφωνα, με τον Πλίνιο τον Πρεσβύτερο και τον Διονύσιο τον Αλικαρνασσέα, η ζειά (όλυρα) είχε καλλιεργηθεί αποκλειστικά ως το μοναδικό δημητριακό από τους πρώτους Ρωμαίους στην αρχή της ιστορίας τους και αυτό αποδεικνύεται και από τη χρησιμοποίηση τους σε όλες τις θρησκευτικές τελετές τους. Ο γιατρός Γαληνός (2ος αι. π.Χ.) αναφέρει την όλυρα ως το τρίτο σε θρεπτική αξία δημητριακό μετά το κριθάρι και το σιτάρι, ενώ όπως μας πληροφορεί ο Διοσκουρίδης (1ος αι. μ.Χ.) στην εποχή του ήταν διαδεδομένη μια πανάρχαια συνήθεια των Ελλήνων και των Ρωμαίων: η μίξη χονδροαλεσμένων κόκκων ζέας και σιταριού, που λεγόταν “κρίμνον”, και το οποίο ήταν ένα παχύρρευστο θρεπτικό ρόφημα που ονομαζόταν “πολτός” (χυλός). Η θρεπτική του αξία είναι αδιαμφισβήτητη, άλλωστε δεν είναι τυχαίο που η ετυμολογία της λέξης “ζείδωρος” (αυτός που δωρίζει ζωή) προέρχεται από αυτό το δημητριακό. Ζει (ζειαί (πληθυντικός του ζειά)) + δώρος (δώρον) [Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας/ Γεώργιος Δ. Μπαμπινιώτης, Αθήνα, Κέντρο Λεξικολογίας, 1998]. (Ζειά + δωρέομαι) δωρούμενος (δίδων, παράγων) ζειάς [Λεξικόν Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσης/ Ιωάννου Δρ. Σταματάκου, Αθήνα, Βιβλιοπρομηθευτική, 1994]. Μετά από μακρόχρονη λησμονιά, οι νεότεροι επιστήμονες το “ανακάλυψαν” ξανά και κυρίως μετά τις έρευνες του Άγγλου Allen. Οι έρευνες αυτές έδειξαν ότι η Ζέα περιέχει 40% περισσότερο μαγνήσιο από τα άλλα δημητριακά. Το συστατικό αυτό βοηθά στην αντιμετώπιση των κραμπών που εμφανίζονται συνήθως μετά από πολύωρη ποδηλασία. Το μαγνήσιο επιπλέον ενεργοποιεί τις ενζυματικές διαδικασίες του μεταβολισμού.

Περιέχει δε υψηλά ποσοστά του αμινοξέος λυσίνη που καθιστά τα ζυμαρικά που παράγονται από τη Ζέα, ιδιαίτερα εύπεπτα. Αυτό άλλωστε είναι και το κύριο ζητούμενο της “βελτίωσης” των σιτηρών. Τα ζυμαρικά αυτά μπορεί να τα αναζητήσει κανείς στα καταστήματα βιολογικών προϊόντων.

Categories
οικολογικά

Αλληλέγγυα οικονομία

Πάει σχεδόν ενάμισης χρόνος που βρισκόμαστε μέσα στη δίνη της οικονομικής κρίσης. Μιας κρίσης που έχει φτάσει στα όρια τους, πολλές κοινωνικές ομάδες και βάζει ηλικιακές κατηγορίες και τάξεις αντιμέτωπες με το σκληρό πρόσωπο της οικονομικής οργάνωσης που επικρατεί εδώ και 2,5 αιώνες και που άλλοι λαοί έχουν αντικρίσει και έχουν βιώσει έντονα τις συνέπειες του, πολύ πριν. Μια κοινωνία που ζούσε με την ψευδαίσθηση της οικονομικής ευημερίας, βυθισμένη μέσα στην ποσοτική χυδαιότητα της κατανάλωσης, αδιαφορώντας για αυτά που συνέβαιναν στον υπόλοιπο κόσμο που φάνταζε πολύ μακριά, αλλά ακόμα και για αυτά που συνέβαιναν δίπλα της, βρίσκεται τώρα αντιμέτωπη με ερωτήματα του τύπου: “Πόσο καιρό θα διαρκέσει η κρίση;”. “Θα μπορέσουμε να επανέλθουμε στο προηγούμενο επίπεδο διαβίωσης;”. “Ποιος φταίει για τα δεινά μας; Οι τράπεζες, οι μετανάστες,οι πολιτικοί, οι δημόσιοι υπάλληλοι, οι φορτηγατζήδες ή μήπως όλοι μαζί και μέσα σε αυτούς και εμείς;”.

Στο όνομα της “ανάπτυξης” το κεφάλαιο σε συνεργασία με το πολιτικό προσωπικό κλέβουν όλο τον πλούτο,υποβαθμίζουν το περιβάλλον και εξαθλιώνουν τις κοινωνίες, με ημερομίσθια πείνας και ελαστικές σχέσεις εργασίας, με σκοπό το κέρδος και μόνο. Δίχως η ίδια η κοινωνία να παίρνει αυτό που δικαιούται, δηλαδή τα πάντα.

Το πρόταγμα της αυτονομίας είναι πάλι επίκαιρο, για να μην πληρώνουμε την κρίση κανενός. Πρέπει να εργαστούμε συλλογικά μέσα από αμεσοδημοκρατικές συνελεύσεις και να δημιουργήσουμε κολεκτίβες παραγωγής προϊόντων,μεταποίησης και παροχής υπηρεσιών. Παράγοντας οι ίδιοι τα αγαθά που καταναλώνουμε,ελέγχοντας οι ίδιοι την ποιότητα των αγαθών και διανέμοντας τα αλληλέγγυα. 

 

Στην Ελλάδα πολυάριθμες πρωτοβουλίες και συλλογικότητες που βασίζονται στην αυτοοργάνωση και αυτοδιαχείριση ξεφυτρώνουν συνεχώς.΄Όπως ο ΣΠΟΡΟΣ, το ΠΕΛΙΤΙ, το ΔΙΚΤΥΟ ΑΝΤΑΛΛΑΓΗΣ ΠΡΟΙΟΝΤΩΝ ΚΑΙ ΕΡΓΑΣΙΑΣ, η ΤΡΑΠΕΖΑ ΧΡΟΝΟΥ, οι ΠΕΡ.ΚΑ., το ΔΙΚΤΥΟ ΟΙΚΟΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ, το Σ.ΠΑ.ΜΕ. Οι απαντήσεις στην πολιτική, οικονομική, κοινωνική και περιβαλλοντική κρίση που δημιούργησε ο καπιταλισμός δίνονται μέσα από την αλληλεγγύη ενάντια στον εξουσιαστικό έλεγχο. Ας δημιουργήσουμε λοιπόν ρωγμές ελευθερίας,δημοκρατίας, αυτονομίας και αλληλεγγύης στον τοίχο του υπάρχοντος που θα μας επιτρέψουν να διακρίνουμε την κοινωνία που έρχεται και θα είναι διαφορετική.

 

“Ότι είναι να γίνει θα γίνει εδώ. Ότι δεν γίνεται εδώ,δεν γίνεται για εμάς .Δε μας αφορά. Το σημαντικό για μας γίνεται εδώ,εξαρτάται από εμάς κι εμείς θα το κάνουμε.»

 

ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΠΑΝΤΟΥ

Πρόγραμμα εκδηλώσεων:

Πέμπτη 27/10 στις 21:00

Εναλλακτική Κοινότητα ΠΕΛΙΤΙ

Σεμινάριο παρασκευής σπιτικού τυριού κ.α.

Παρασκευή 28/10 στις 21:00

Σπόρος (Εναλλακτικό & αλληλέγγυο εμπόριο)

Σ.ΠΑ.ΜΕ (Συνεταιριστική Παράκαμψη Μεσαζόντων)

Συντροφική Κουζίνα & Χαριστικό Παζάρι

Όλες οι εκδηλώσεις θα πραγματοποιηθούν στη ΣΤΕΓΗ ΦΙΛΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ & ΤΕΧΝΩΝ (Κύπρου 16).